دوبیتی شمارهٔ ۹
شب تاریک و سنگستان و مو مست
قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگهدارندهاش نیکو نگهداشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
خیلی اوقات میگوییم:
خودم با همین چشمام دیدم
خودم با همین گوشام شنیدم
و بعد میگوییم:
حضرت امام جعفر صادق علیه السلام:
مَن قالَ فی مُؤمِنٍ ما رَأتهُ عَیناهُ و سَمِعَتهُ اُذُناهُ [ما یشینه و یهدم مروّته] ، فهُو مِن الذینَ قالَ اللّه ُ عَزَّ و جلَّ : «إنّ الّذینَ یُحِبُّونَ أنْ تَشِیعَ الفاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ ألِیمٌ فِی الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ وَ اللّه ُ یَعْلَمُ وَ أنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (سوره نور - آیه 19»
کسی که درباره انسان مؤمن آنچه را دیده یا شنیده بازگو کند [که موجب آبروریزی و آسیب به وجهه آن مؤمن است] جزو کسانی است که خدای متعال درباره آنان فرموده است:
«به راستی که کسانی که دوست دارند تا زشتیها در میان مؤمنین شیوع پیدا کند؛ قطعاً برای ایشان است عذاب دردناک در دنیا و [در] آخرت».
الکافی: ج2، ص 357
نزدیکترین حالت به کفر چیست؟!
حضرت امام جعفر صادق علیه السلام:
أَبْعَدُ مَا یَکُونُ الْعَبْدُ مِنَ اللَّهِ أَنْ یَکُونَ الرَّجُلُ یُؤَاخِی الرَّجُلَ وَ هُوَ یَحْفَظُ زَلَّاتِهِ فَیُعَیِّرُهُ بِهَا یَوْماً مَا.
نزدیکترین حالت بنده به کفر زمانی است که شخصی با دیگری برادری کند در حالی که لغزشهای او را به ذهن میسپارد تا روزى به واسطه آن او را سرزنش نماید.
(وسائل الشیعة: ج12، ص 274
شب تاریک و سنگستان و مو مست
قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگهدارندهاش نیکو نگهداشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
سرود عشق ز تن پروران مجو صائب
استادِ استاد سخنی بسیار ارزشمند به این مضمون فرمودند:
«در مجالس عمومی و خصوصی گفتهام
و شما این حرف را از من بخرید!
کسانی که واقعاً به دنبال سلوک الی الله هستند!
باید که
به دنبال خدا نباشند!!!!
بلکه
باید به دنبال رضای خدا باشند!!!
چرا؟!
چون اگر بروند دنبال خدا، نفس و ابلیس در خیالات شخص یک خدایی درست میکنند و شخص از طریق پرستش همان خدایی زاده خیال که ... میرود در هپروت...
اما اگر کسی دنبال رضای خدا برود!
رضا خدا ضابطهمند است و نفس و ابلیس دیگر اینجا نمیتوانند به راحتی گمراه کنند، تکلیف و آنچه مورد رضای خداست در بسیاری موارد مشخص است.»
و انسان اگر به یقینیاتش در باب رضای خدا عمل کند، کمکم فرقان نیز به او عنایت میشود و در شبهات هم متوجه رضای خدا میشود.
چرا که خداوند میفرماید:
إِن تَتَّقُوا اللَّهَ یَجعَل لَکُم فُرقانً (سوره انفال - آیه 29)
هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند فرقان (قدرت تشخیص حق از باطل) را برایش قرار میدهد.
و در سخن دیگری میفرماید:
وَاتَّقُوا اللَّهَ ۖ وَیُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ ۗ (سوره بقره - آیه 282)
و تقوای الهی پیشه کنید و (در این صورت) خود خداوند به شما تعلیم میدهد.
و رسول خدا صلوات الله علیه و آله میفرماید:
مَن عَمِلَ بِما یَعلَمُ وَرَّثَهُ اللَّهُ عِلمَ ما لَم یَعلَم.
هر که به آنچه مى داند عمل کند، خداوند آنچه را نمى داند، به او میآموزد.
اعلام الدین: ص301
و امام باقر علیه السلام نیز در این خصوص میفرمایند:
اِنَّ اللّه عَز َّو َجَلَّ یَقى بِالتَّقوى عَنِ العَبدِ ما عَزُبَ عَنهُ عَقلُهُ وَ یُجَلّى بِالتَّقوى عَنهُ عَماهُ وَ جَهلَهُ.
خداوند به وسیله تقوا بنده را حفظ مى کند از آنچه که عقلش به آن نمى رسد و کور دلى و نادانى او را بر طرف مى سازد.
کافی: ج 8 ، ص 52
دنبال خدا بودن نفس را چاق میکند
میگوید من به دنبال رسیدن به خدا هستم
دنبال رضای خدا بودن بنده پرور است
شخص میرود به دنبال اینکه مولایش و آقایش و محبوبش را راضی کند و طوق بندگی که از بالاترینِ مقامات است بر گردنش نهاده میشود.
اگر کسی توفیق یابد و در مسیر کسب رضای خدا گام بردارد، به شناخت خداوند نیز نائل میشود که یگانه راه شناخت خدا بندگی خدا از طریق کسب رضایت خداست و کسب رضایت خدا هم در گرو کسب رضای رسول خدا صلوات الله علیه و آله و ائمه طاهرین علیهم السلام است.
قسمت اول:
وسائل الشیعه (شیخ حر عاملی): ج3، ص 24
قسمت دو:
امام صادق علیه السلام:
اذا
قام العبد فی الصلاة فخفف صلاته قال الله تعالی لملائکته:
اما ترون الی عبدی کأنه یری ان قضاء حوائجه بیدغیری ، اما یعلم ان قضاء حوائجه بیدی.
هرگاه بنده برای نماز به پا خیزد و نمازش را سبک ادا کند، خداوند به فرشتگان خود میفرماید:
آیا به بنده من نمینگرید که گویا برآوردن حاجتهایش را به دست کسی غیر از من میبیند، آیا نمیداند که برآوردن حوائج او به دست من است؟!
الکافی (ثقة الاسلام کلینی): ج3، ص 269
قسمت سه:
رسول خدا صلى الله علیه و آله مىفرماید:
«اذا فَرَغَ الْعَبْدُ مِنَ الصَّلاةِ وَ لَمْ یَسْأَلِ اللَّهَ تَعالى حاجَتَهُ یَقُولُ اللَّهُ تَعالى بِمَلائِکَتِهِ:
انْظُرُوا الى عَبْدى فَقَدْ ادَّى فَریضَتى وَ لَمْ یَسْأَلْ حاجَتَهُ مِنّى، کَأَنَّهُ قَدِ اسْتَغْنى عَنّى، خُذُوا صَلاتَهُ فَاضْرِبُوا بِها وَجْهَهُ».
هرگاه بنده از نماز فارغ شود و از خداوند حاجتی نخواهد، خداوند تعالى خطاب به فرشتگان مىفرماید:
به بندهام بنگرید که واجب مرا به جا آورد، ولى حاجتش را از من نخواست، گویا خود را از من بىنیاز مىداند، نمازش را بگیرید و به صورتش بزنید.
سفینة البحار (شیخ عباس قمی): ج6، ص 309
قسمت چهار:
امام صادق علیه السلام:
ان الله - عز و جل - فرض علیکم الصلوات فی احب الاوقات الیه ، فاسئلواالله حوائجکم عقیب فرائضکم.
به درستی که خداوند نمازهای واجب را در محبوبترین اوقات واجب کرد، پس حاجات خودرا بعد از نمازهایتان بخواهید.
بحار الانوار (علامه مجلسی): ج 85، ص 324
قسمت پنجم:
رسول خدا صلوات الله علیه و آله:
«مَنْ اَحْدَثَ وَ لَمْیَتَوَضَّأْ فَقَدْ جَفانى وَ مَنْ اَحْدَثَ وَ تَوضَأَ وَ لَمیُصَلِّ رَکْعَتَیْنِ فَقَدْ جَفانى وَ مَنْ احدثَ و تَوَضَّأَ و صَلّى رَکْعَتَیْنِ وَ دَعانى وَ لَمْاَجِبْهُ فیما سَأَلَنى مِنْ اُمُورِ دینِه وَ دُنْیاهُ، فَقَدْ جَفَوْتُهُ وَ لَسْتُ بِرَبٍّ جاف»
کسى که وضویش باطل شود و تجدید وضو نکند، به من جفا کرده است
و نیز اگر وضو گرفت و دو رکعت نماز نخواند باز هم به من جفا کرده است
و اگر وضو گرفت و نماز خواند و دعا کرد درباره امور دین و دنیایش، و او را پاسخ ندادم، من به او جفا کردهام
و من پروردگار جفا کارى نیستم!!
میزان الحکمه (ری شهری): ج13، ص 231